مَنْ ذَكَرَنِي فَلَمْ يُصَلِّ عَلَيَّ فَقَدْ شَقِيَ وَ مَنْ أَدْرَكَ رَمَضَانَ فَلَمْ تُصِبْهُ الرَّحْمَةُ فَقَدْ شَقِيَ وَ مَنْ أَدْرَكَ أَبَوَاهُ أَوْ أَحَدَهُمَا فَلَمْ يَبَرَّ فَقَدْ شَقِي « 1 » شقى است كسى كه نام مرا ببرد و بر من درود نفرستد . شقى است كسى كه ماه مبارك رمضان را درك كند و مشمول رحمت قرار نگيرد . شقى است كسى كه والدين خود يا يكى از آنان را درك كند ، امّا به آنان احسان نكند . و حقيقتاً چنين است . در اين ماه بندگان ميهمان خداوند متعال‌اند . معناى اين ميهمانى اين نيست كه خداوند شكم بندگان را سير مىكند ؛ معنايش اين است كه بندگان مىتوانند در اين ماه مبارك رشد معنوى پيدا كنند و روزه ، دعا ، راز و نياز با خداوند و ساير عبادات در اين ماه ، موجب رشد معنوى شده و روز به روز آنان را به سازندگى روح ، ريشه‌كن كردن صفات رذيله و غرس درخت فضائل به جاى آن ، نزديك سازد . غنيمت شمردن اين فرصت مبارك ، انسان را به مقام قرب الهى مىرساند . فرصت كم‌نظير شب‌هاى قدر ، براى پيشرفت سير و سلوك ، بسيار مفيد است . بندگان مىتوانند با استفاده از اين ماه مبارك ، بر نفس امّاره مسلط شوند و به جاى اينكه خادم نفس اماره باشند ، آن را تابع خود كنند . در اين صورت ، دنيا و آخرت آنان تأمين خواهد شد . اما توجّه به اين نكته ضرورى است كه براى رسيدن به اين مقامات ، صرف اجتناب از مبطلات فقهى ، كافى نيست . آنچه در رساله‌هاى عمليّهء مراجع معظّم تقليد آمده ، شرايط صحت روزه است و روزهء صحيح با روزهء مقبول فاصلهء زيادى دارد . روزهء صحيح آن است كه قضا و كفاره را ساقط مىكند ، اما روزهء مقبول ، علاوه

--> ( 1 ) . جامع الأخبار ، ص 59 .